DUOTONE

OOR - March 2004
De afdeling speels Amsterdams. Het moet ongeveer zo gegaan zijn: duo (m/v) zoekt tweedehands instrumenten met een stekker om muziek te maken en de wereld te veroveren. Hij (David, net als Liesbeth van Solex ooit actief in Sonetic Vet) en zij (Martine, gezegend met een hoog sensueel stemmetje) nemen eerst plaatjes op Engelse labels en splitsingles met Amerikaanse vriendjes als Grandaddy op om John Peel in te palmen. Pas als dat allemaal voor elkaar is, brengen ze een debuutalbum uit waar al die vrolijke, uitbundige, maffe, dromerige en licht psychedelische melodietjes op verzameld zijn. Met nog een hoop nieuwe liedjes, gebaseerd op een knappe riff, een pakkend ritme of iets scherps uit een toetsenbord erbij. Duotone is rijk aan geluidjes, ideeën, grappige teksten, leuke foto's in het hoesje en aardige bijdragen van leden uit The Swirlies en Zea. Lief plaatje.

De Volkskrant - February 2004
De reputatie van het Amsterdamse Transformed Dreams-label (o.a. Seedling, Zea) benadert onderhand die van Excelsior Recordings: de alternatieve popmuziek die op die labels verschijnt, heeft zo rustig kunnen rijpen en is met zoveel liefde gemaakt en opgenomen dat je er meestal voor zwicht. Ook bij het Amsterdamse duo Persil is dat het geval. Hun springerige synthipopgeluid-met-meisjesstem ontwikkelde zich via verschillende Nederlandse en Engelse compilaties, en is inmiddels rijk genoeg om liefhebbers van pakweg Grandaddy en Solex, maar ook Bauer aan te spreken. Lekker dwars, maar toch altijd het liedje als vertrekpunt, dat is Persil. (Menno Pot)

NRC Handelsblad - February 2004
Waarschijnlijk zijn de Amerikanen gevallen voor de aangenaam onbevangen stem van Martine en de primitieve elektronica die haar begeleidt. (...) Niet alleen jammeren de orgeltjes soms vervaarlijk vals, ook de synthesizers borrelen als een overkokende pan aardappelen. Alle kneuterigheid wordt goed gemaakt door mooie melodieën en een enkel geraffineerd effect. Zoals de prachtige samenzang met Damon Tutunjian in 'Traces of Knots', en de gitaarstormen in 'Quicksand'. (Hester Carvalho)

Time Out New York  - April 2004
Dutch duo Persil has a fresh way with electronic pop - typical for Europeans. While Americans are busy showing off their gear, over there the kids are writing pop songs.

Organ  - September 2004
Persil are from Amsterdam, they make delicious lo-fi sensuous dreamy cleaver/simple fuzzy synth/guitar electro-pop. Last time around we talked of things like Bis and Pet Shop Boys and Saint Etienne, they seem even more rewardingly lo-fi and experimental now – never losing sites of those creamy dreamy songs though. Take out the Pet Shop Boys reference and go far more left field and in to frothy scratchy zizzy fizzy thrilling Mogul/Sonic Youth/Kill Rock Stars/Belle & Sebastian areas. Joyful, bright, uplifting, happy, groove, ironic when they need to be. Cliché free infectious glorious pop.

Kindamuzik - June 2004
Een bonte verzameling elektronische popliedjes die Stereo Total, Deerhoof en Vive La Fête in het onthoud roept, maar eigenzinnig genoeg is om zich los te maken van referenties. Alle lof uit Amerika en Engeland is prachtig natuurlijk - het eigenzinnige Duotone lijkt helemaal geknipt voor Japans publiek - maar uit eigen land zou ook wel meer waardering voor Persil mogen komen. Nederlands goed.

Gonzo, April/May 2004  - April /May 2004
De muziek is pakkend en bovenal explosief, geen hard knallend metaal maar eerder uiteenspattend zoet fruit. Toch zit er stiekem best venijn in die warme songs met gruizige gitaren, zware baspartijen, originele samples en dat lekkere locomotiefritme (motorik). Met gasten van The Swirlies (zang) en Zea (trompet) en de celliste Ellen Brinksma aan hun zij kan het al helemaal niet meer stuk. Met een glimlach denderen ze over je heen.

Threeimaginarygirls.com  - May 2004
This male/female duo of "noisy Amsterdam neighbors" named David and Martine play evocative electronic dizziness, with blings and pings of fascinating noises, dirty guitars, succulently feminine vocals, and dazzling atmosphere. They blend intricate whirls of electronics with catchy pop hooks and enchanting layers of grindy guitars into songs that make me want to create, giggle, dance {in a dark swirly sorta way}, mimic, unwind, share, and, obviously, write.

Is this music? - Spring 2004
From ‘Agony Aunt’s squelchy synth work, to the lo-fi trip-hop of ‘Balloon Man’ it’s a musical patchwork quilt that any indie kid would be happy to snuggle under. They’re from Amsterdam,which may well be musically twinned with Glasgow judging by the Caledonian nuances -from Mary Chain style guitar/drums on ‘Fuzzy Monday’, Strawberry Switchblade beat-driven female acoustica on ‘Mum’ and Cocteau Twins style squeaking on ‘New Zong’. And yeah, I know that the Beach Boys and the Velvets did this stuff first, but patriotism is the last refuge of a reviewer, as the saying goes. Overall, a rummage through anyone’s record collection will uncover many undiscovered gems and Persil manage to construct something rather special from it.

Unpeeled  - March 2004
Dutch indie-guitar slingers back with what seems a fuller, more spacey and heavier sound, all the better for it too, with some outstanding tunes here, "Fuzzy Monday" with what sounds like a keyboard generated bass galloping along breathy vox and beefy, but breezy guitars, is good, "Snakes And Ladders" is better in its science department, Beatle-guitared sonic smearing and "Traces Of Knots" tops the lot with its warped euro-pop whine and unsettling synth strings backed up by a searing little riff.

LOGO Magazine   - March 2004
The sprawling world of laptop-generated pop is fast become one of Britain’s quirkiest - and downright most intriguing - new genres. With Fonda 500 covering the insane, sample-heavy end of the spectrum it’s Peel-favourites Persil who have stepped forth to meld the electro-wizardry with something resembling candy-pop. On the whole it works nicely; kind of sounding like Belle & Sebastian on a sugar high while lost in a synth factory, though they do occasionally veer dangerously close to indulging frustratingly limp-wristed twee shenanigans. If they can resist that temptation and focus on exploring the innumerable avenues of a genre currently making friends by the ship-load they could be onto a winner.

De Limburger  - April 2004
Over twee weken reist electropopduo Persil naar Engeland voor een derde radiosessie voor het programma van diskjockey John Peel. En kenners weten: als de popgoeroe er zich mee komt bemoeien, dan moet er iets aan de hand zijn. Terwijl de werkwijze van de twee leden David Lingerak en Martine Brinksma niet zo verschrikkelijk revolutionair is. Ze laten de computer bliepen en knorren, manen de drumcomputer tot het uiterste te gaan, vissen samples, herinneren zich punk en begrijpen ook nog eens dat springerige kartelrandjes mooi contrasteren met de lieflijke, maar ook vlakke stem van Martine. Persil klinkt fris. Dat is wat Peel hoort, en dat is wat ik hoor. Maar de meningen op de redactievloer zijn verdeeld, dat moet ook gezegd.

Vanity Project - February 2004
Finally a full length offering from the Amsterdam based duo bringing together some material from previous singles as well as a whole heap of exciting new stuff. (...) Generally, their electro-pop simmers and effervesces, like a harder edged Saint Etienne. A bright and ambrosial LP.

Stayfun.co.uk - February 2004
There is no hint of conformity and no warning signs for your ears to prepare for what will happen next. But it is this which makes Duotone so interesting. Every track is loaded up with new sounds and ideas, and anything goes in their imagination. It’s unpredictable and challenging, but it has plenty of melodic hooks to keep you coming back, as well as the intrigue of just trying to figure out what the hell Persil are doing.

Think Small - February 2004
Kijk, je kunt als band natuurlijk ook gewoon bescheiden beginnen met een debuutalbum en dan op basis daarvan proberen de wereld te veroveren. Het Amsterdamse duo (live een trio) Persil veroverde echter eerst de hele wereld (een sessie bij John Peel is in de muziek de halve wereld en Persil deed er twee) en komt nu, een paar jaar later, pas met haar debuutalbum. Wat dan mooi gebruikt kan worden om ook de laatste restjes wereld ook te veroveren. Duotone is namelijk een erg goed album. On-Nederlands goed zegt men dan, maar dat is natuurlijk recensenten-nonsens, al was het maar omdat Persil diverse gelijkheden vertoont met Solex, wat niet zo vreemd is als je bedenkt dat multi-instrumentalist David net als Liesbeth van Solex een verleden in Sonetic Vet heeft. Toch klinkt Persil zeker niet als een kopie van Solex, daarvoor is het bubblegum-gehalte te laag en heeft de band juist veel wat dromerige (maar zeker niet ingetogen) liedjes. En dus kom je uit bij moog-koningen Stereolab of – iets kleiner en nieuwer – Saloon, want zangeres Martine heeft tenslotte ook niet het Franse accent van Laetitia Saedier. Prima referenties dus, maar zeker niet bedoeld om Persil cv op te leuken want Duotone is namelijk een prima album, dat staat als een huis en vooral goed van zichzelf is. In 2002 was Damer de leukste Nederlandse band, Zea was dat in 2003, in 2004 zou Persil wel eens met die eer kunnen gaan strijken.

File Under - February 2004
Wat er nu ligt staat ook als een huis, is volledig uitgekristalliseerd en tot in de puntjes uitgewerkt. Ergens tussen Solex en Melys in maakt Persil namelijk uiterst creatieve electro-pop, met Martine's zoete stem als stokje van de suikerspin waar alles omheen gedraaid wordt. Het is dan ook niet verbazend dat Persil net als deze twee op audientie mocht bij John Peel om een Peel-session te doen. En naar aanleiding van Duotone zal er wel snel weer een sessie volgen, schat ik zo in. (...) Want laat ik er maar niet langer omheen draaien: Duotone is gewoon heel erg leuk van "(in)" tot "(out)" en alles wat daar tussen ligt.

Platomania - February 2004
Duotone is Persil's eersteling en dus het debuut, maar de naam van de band zingt al veel langer rond. Dat is te danken aan een reeks uitstekende EP's, waarvan enkele tracks ook op Duotone zijn terug te vinden: in opnieuw opgenomen versie. Liefhebbers van John Peel moeten sowieso ook opletten, want Persil is een  van z'n favorieten. Dat de band Duotone uitbrengt op Transformed Dreams, is ook een kwaliteitsgarantie. Persil trok de laatste jaren dan ook al flink wat aandacht van de binnen- en buitenlandse pers. Met vervormde popsongs met kop en staart en zoete venijn en een fikse batterij elektronica, maakte de band veel indruk. Persil is niet zo toegankelijk als andere bands in hetzelfde genre. De synthipop met damesstem maakt wel indruk, zeker als de euforie losbarst in Traces Of Knots. Elders op Duotone is Persil juist weer heel vervreemdend en daardoor des te intrigerend.