English Reviews

Three Imaginary Girls- September 2006
The music is straight-ahead drum machine-driven techno-pop with nice little bits of guitar and keyboard splashes, but it all rests on the sultry charm of vocalist Martine. As with the rapid fire percussion bursts on "Arkadelphia" beneath the gritty garage guitar attest, anything can happen in this electronic mix, but whatever it is always grabs your ear, and the Amsterdam band proves again and again why John Peel had them in for a couple of sessions. They wowed them at SXSW when they played the festival in 2004; one can envision history repeating whenever they choose to return stateside.

Is This Music?- Summer 2006
Electronic duos from Amsterdam are, it seems, this month's thing, but Persil are of the boy-girl variety and alt.pop is their modus operandi. Sweet female vocals, courtesy of Martine provide the pop side, while the acid bite comes in the form of guitar from David whose rasping swathes of noise ensure that things don't get too comfortable. However, from opener 'Light Up My Life' the pair's journey is very clearly down a road marked 'pop', with practically every moment on this 12-track album guaranteed to put a beaming smile on the face of the listener. The album whizzes along in a flurry of electro beats, only pausing for breath on the more ballady 'Feet'. Soon however we're back on the fast track to pop perfection, with 'Arkepedia's bouncy singalong chorus and 'Alice Austen's contrast of soaring verse and mesmeric guitar-driven middle 8. Bright, clean and removing darkness and clouds from your life, Persil do exactly what it says on the box. (*****)

PopMatters- September 2006
Persil is from Amsterdam and blends pop with various other effects, samples and loops. Getting off to a very good start with the bubble gum power pop number “Light Up My Life”, Persil doesn’t sound mechanical at all, even if the dreamy, mid-tempo “Vox” has more electronic elements, including an effective militaristic backbeat. The joyous wall of guitar is what brings it all together. Singer Martine’s sweet timbre is also an asset, as the band drives headlong into a slow-building and gear-shifting “Feet”. Persil occasionally misses the mark, as it does with “Arkadelphia”, which might be better suited on Bowie’s Outside album, or on some Elastica b-side compilation. Fans of Imogen Heap would take to “Alice Austen” and its opening, before the group moves into a rocky, radio-friendly format. A better take on this blueprint has to be the hook-riddled and punchy “Hipper”, which is indeed hipper. Even the lighter, flighty tunes such as “More Special Days” have grooves that are difficult to pass on. Martine shines during “Dance to This!” and “PS”, which have a lot in common with the Cure in its softer moments. (7/10) 

Allmusic- Summer 2006
Persil aren't quite the electro-oriented rock band along the lines of Ladytron. Instead of the stoic, emotionless posturing, this duo opt for breezy, cheerful and terribly sweet pop with the fantastic Light Up My Life that sounds like early Blondie or The Go-Gos with Jane Wiedlin taking lead vocals. Meanwhile, Vox slows things down somewhat but is equally infectious and enjoyable with Martine's vocals soaring slightly above the music. The guitar-driven bridge makes you believe Persil were influenced by Jesus And Mary Chain and its rich, lush sounds. This format is returned to again with the charming, gear-changing, ska-tinted Breaking The Waves. The band also hit gold with the meandering but tight Feet that ebbs and flows throughout. The first foray into dance rock comes along with Make-Do And Mend which has the obligatory amount of hi-hat embedded in the chorus. After an ordinary Arkadelphia, the band once again shine on the delightful, summery Alice Austen with its Pulp-like quality. However, the sweet Euro-pop feeling behind More Special Days is a different take on the same groove as Martine's voice sounds extra sugary. The first surprise has to be how well Hipper builds from something mundane into something quite special thanks to some nifty guitar work and keyboard accents. Persil sounds like they've been raised on the perfect record collection as PS has a light, airy feeling but also brings to mind The Cure. The only miscue comes during the arty, tempo-teasing and melancholic Dance To This! which is extremely difficult to dance to. (****) 

Indie MP3- July 2006
It's a welcome return for the bands brand of fuzzy pop music which is sampler/synth based and supplemented by David's chainsaw guitar and Martines' vocals. The album kicks off with Light Up My Life which is one of the best songs they have made to date with it's frantic pace and vocals. They slow it down with Vox and Feet before upping gear yet again with excellent songs such as Arkadelphia and Alice Austen. That's pretty much the pattern for the whole album with the songs changing from the jangle pop to the more serious electronica based variety. (7/10)

Rockbeatstone- Summer 2006
To be honest, Comfort Noise was always going to be one of those records that I’d go nowhere near, but your girlfriend would buy. I’ve sat through Alanis Morrisette and No Doubt and St Etienne. I’ve studied the form. This is the voice of bitter experience talking. This, as unlikely as it seems, is an album I wouldn’t mind sitting through again. Electro pop: No such thing as a sure thing.

Unpeeled- May 2006
Many bands smear the neat demarcation lines between pop, rock, euro, alt-american, tv theme, gospel or what-fucking-ever, but Persil do a hell of a boundary breaking job with no apparent effort or calculation. They love everything and everything that they love seems to go into their matrix, their mode melding, genre-jiggling, poptastic, piss-taking portfolio. That may not be true, they may not have a ‘portfolio’, it just carried on the ‘p’ stream, not that that’s important, but are Persil? There are only two answers; No, two people from Dutchland doing indie-pop-rock cannot be important. Yes, two people with functioning brains can illustrate, articulate and demonstrate the sideways forward that avoids the bland on bland poptasteless future that our mad masters wish for us. Meaning that Persil are testicle-tinglingly wonderful as the opener, “Light Up My Life” illustrates by doing just that with chords and time changes that would be welcome in Clear Channel heaven, but sting like a barrel of speed freak wasps. So it’s a fact that Persil do pop, and they pop sweetly, they pop traditionally, almost… it’s the oddities, the sideways turns, off-screen grimaces and actual independence of creation, construction and excecution that make Persil a sublime and, catch up, pop fans, easy & rewarding listen, especially the sweet-voxed mancunian shuffle meets Voice Of The Beehive that is “PS”. You can take Persil on any number of levels, ironic pop-piss-takers, modern-shape-shifting sound meisters, chameleon euro-pop-rockers, it doesn’t matter why you take them, it matters that you do. So do,

Vanity Project - May 2006
After some wonderful EPs, Persil’s debut LP possibly tried to do too much, changing tunes that didn’t need fixing, and it certainly didn’t flow. This LP does and the work they have put into it is evident. ‘Light Up My Life’ is twee-glint electro-pop, guitars jabbering, the beats training for an Olympic walk. ‘Vox’ pares down to a soft shoegaze shuffle ending through a feedback squall. ‘Feet’ peps up with pop-soul keys, flickering like exploding candy behind, David’s guitar fanning out a gruff, stroppy riff to compete with the sugar, the union at the end a sea-sick wobble. On ‘Arkadelphia’ jazz piano is drizzled over snapping lo-fi guitar and Martine’s divine vocal melody. ‘Breaking The Wavs’ is slightly more beat caustic, while ‘ps’ swoons about like new romantic baggy. ‘Dance To This!’ is ambient by their standards, although twitching and bobbling amongst. Persil are the shiny pop people who dare to challenge the linear norms.

Dutch Reviews

OOR - Juli 2006
'Dedicated to John Peel,' staat er pontificaal op het cd-boekje. Die zin zullen we vaker gaan tegenkomen bij releases op Transformed Dreams, want de Britse radiomaker was fan van het label. Het Amsterdamse Persil mocht ook op zijn goedkeuring rekenen en was driemaal te gast voor een van de befaamde Peel Sessions. De poppy synthtracks met dromerige, zwierige meisjesstem kunnen behoorlijk sprankelend werken, zo laat het duo gelijk horen in Light Up My Life, de opener track van tweede album Comfort Noise. Ook een song als Alice Austen, met zijn heerlijke groove, prachtige zanglijn en speelse synthesizerloopje, is een topnummer. Leuk is dat Persil in Breaking The Waves een uitstapje maakt richting reggae (dat orgeltje!), maar daarmee weet ze niet te voorkomen dat er af en toe in valkuilen wordt gestapt die ook op Duotone niet werden ontweken. Nummers als Ps of Don't You Worry klinken wat vlak en eenvormig, met name door de eenvormige zanglijnen. Daarmee zijn het kleine smetjes op een verder niet onaardige plaat.

MusicMaker - Juli 2006
Isabelle Brinkman: "De nieuwste cd van Persil heet Comfort Noise en draagt ook een zeer comfortabel geluid. De liedjes zijn stuk voor stuk net zo schoon en fris als het wasgoed na gebruik van het gelijknamige wasmiddel. Verder schieten de woorden 'dromerige indie' en 'elektronische zitzakmuziek' me te binnen. Comfort Noise bevat uiterst fijne en sprankelende songs, met een apart en eigen geluid, doordrenkt van gemoedelijk snorrende gitaren en meeslepende meerstemmige zang. Een cd die goed past op een stralende dag maar ook op een zwoele avond."
Lees de hele recensie

LiveXS - Juni 2006
Twee jaar na het uiterst geslaagde "Duotone" ('04) is het opnieuw raak. Met "Comfort Noise" komt het Amsterdamse electrorockduo Persil opnieuw met een zeer fijne cd. Al bijna tien jaar zijn Martine en David onderweg en vooral in Engeland weet men de band op waarde te schatten. "Comfort Noise" bevestigt deze status en de twaalf nummers stuiteren aangenaam alle kanten op. Worden voorzien van geinige samples en klinken af en toe onverwacht venijnig. Niet vreemd dus dat de cd is opgedragen aan John Peel, een groot bewonderaar van de band. En hij kon het weten.

Spunk - Juni 2006
Op de vraag of jaren tachtig comfortabele waren kan ik niet echt antwoord geven, ik heb ze niet heel bewust meegemaakt. Ik kan me er wel iets bij voorstellen. Een decennium waar de computer en telefoon meer betekenis kregen, de huiskamers werden ontdaan van zitkuilen en waterpijp en de muziek opeens gedomineerd werd door elektronische geluiden. In de muziek van Persil, gemaakt in de jaren 00, hoor je die 'jaren tachtig'-sfeer terug. Met primitieve electronica en simpele gitaarriffs zoals in de goede oude New Wave-muziek, is Comfort Noise een innemende cd met goede teksten en een subtiele sound die de jaren tachtig van zijn beste kant laat zien.

Fret -Juli 2006
Over Persil niets dan lof. Dit duo uit Amsterdam (David Lingerak en Martine Brinksma) timmert al jaren flink aan de weg in binnen- en buitenland. Vooral in Engeland (meerdere sessies voor John Peel, tour met The Wedding Present) worden de elektronische popliedjes op waarde geschat. Het mooi verpakte Comfort Noise is na Duotone uit 2004 het tweede album van Persil. Wat opvalt, is dat de nieuwe nummers wat minder lo-fi klinken dan eerder werk. Opener Light Up My Life is meteen een goede graadmeter voor het hele album: zonnig, helder en meezingbaar. Wie denkt dat de Amsterdammers pretentieloze pop maken, heeft het echter mis. De liedjes blijven stekelig en zitten vol met rare geluidjes. Het kan dus even wennen zijn. Maar het wordt tijd dat Persil ook hier de aandacht krijgt die het aan de andere kant van de Noordzee al jaren trekt. Met Comfort Noise moet dat zeker lukken.

PlatoMania - Mei 2006
Het Nederlandse duo Persil is een van de talloze bands die ooit het goedkeuringsstempel van John Peel kreeg. Wanneer John Peel nog met ons meeluistert, zal hij waarschijnlijk ook genieten van Comfort Noise, de tweede cd van Persil. Ook Comfort Noise bevat immers de eigenwijze electropop waar Peel zo gek op was. Electropop met een stevige dosis elecktronica, af en toe behoorlijk heftig gitaarwerk en een lekker dromerige vrouwenstem. Muziek zoals Lush die ooit maakte, al klinkt de muziek van Persil wel wat minder gepolijst. Stekelige popliedjes waar je vaak even aan moet wennen, maar die je vervolgens snel dierbaar worden. Persil’s debuut Duotone werd twee jaar geleden bejubeld in Engeland, maar over het hoofd gezien in Nederland. Laten we hopen dat de band nu aan beide kanten van de Noordzee de aandacht weet te trekken. Comfort Noise is er goed genoeg voor.
Beoordeling: 4 sterren
Lees de hele recensie

8Weekly - Mei 2006
Vooral het melodieuze en de onverwachte hooks maken de tweede volwaardige plaat van Persil tot en heerlijke luistertrip. Breaking the Waves, Light up My Life, Alice Austin, noem ze maar op. Het zijn allemaal uiterst fijne nummers en zoals gezegd: origineel, poppy en melodieus. Denk aan de zomerse kant van Belly, een ultra-poppy Stereolab of het ietwat minder creatieve zusje van Solex. Denk aan sterke songs, verpakt in een fijne dansbare bandsetting. Persil als grote Nederlandse festival-act of niet: Comfort Noise laat de programmeurs en pers achter de oren krabben, want Engeland zat er weer eens niet naast.
Lees de hele recensie - Mei 2006
Het is waarschijnlijk de meest in de UK verblijvende band van Nederland, de oogappeltjes van wijlen John Peel en ook bij MusicFromNL kan Persil erg weinig kwaad doen. Sterker nog, de superlatieven-lade mag weer flink open voor 'Comfort Noise', wat een fraai plaatje 'Light Up My Life' via het breekbare, maar licht ontvlambare 'Vox' en het teder openende, maar ook flink zwetende 'Feet', naar het Stereolab-achtige 'Make-Do And Mend' en de potentiële Songfestival klapper (tegenwoordig schijnt alles te kunnen) 'Arkadelphia' via nog een rits van dat soort pareltjes, die bij elke draaibeurt aan kracht winnen, tot het afsluitende 'Dance To This!' waarbij de psychedelische-paddenstoelen uit je speakers beginnen te groeien, er is geen zwak nummer te bekennen en alles is even catchy en lekker.
Lees de hele recensie

Wobly - Mei 2006
Een zeer aangename mix van geëxperimenteerde songstructuren die geen moment ook maar dreigen te vervelen. Goed voorbeeld is het nummer ‘Arkadelphia’ waarbij alles door elkaar loopt, weer bij elkaar komt en de luisteraar meegezogen wordt in een samenspel van zonnig lawaai. De muziek van Persil is niet echt in een hokje te plaatsten en derhalve in eerste instantie voor velen een moeilijkheidsgraad te hoog gegrepen. Niets is minder waar; het zijn simpele en luchtige nummers met een zomerse inval. Heel erg Persil dus. Houden zo!
Lees de hele recensie

Subjectivisten - Mei 2006
Van bliepjes en rare geluiden tot aan volvette beats en van groevende bassen en zuigende gitaren tot aan lawaaiige uitspattingen. Martine zingt op zeer prettige en luchtige wijze de teksten door de knallende muziek. Denk aan een meer dan overtuigende mix van Melys, Seedling, Belly, Throwing Muses, Earwig (later Insides) en My Bloody Valentine. Een niet mis te verstane lijst. Dit is zoals zonovergoten popmuziek moet klinken. In Engeland en de VS weten ze het al, nu Nederland nog!
Lees de hele recensie

File Under - Mei 2006
De muziek van Persil is toegankelijker dan ooit. Aanvankelijk was het allemaal lo-fi gericht, maar inmiddels is het langzaam aan het opschuiven naar de elektropop. De lijn van de vorig jaar verschenen EP Tune-up wordt doorgetrokken. Er is duidelijk extra aandacht besteed aan het stemgeluid, voorheen niet de sterkste kant van Persil, dat ik nu zelfs als prettig ervaar. Persil waait met hun geluid langzaam richting Garbage, Pet Shop Boys en zelfs Madonna. Niet de minste, maar ook de indiekant wordt niet vergeten getuige de nog steeds aanwezige ronkende gitaar en de vreemde bliepjes. De liedjes klinken op het eerste oor luchtig, spontaan en veelal dansbaar, maar over de invulling, gezien alle details, is goed nagedacht. Persil lijkt het allemaal in zich te hebben om een breder en dus meer publiek te bereiken.
Lees de hele recensie

De recensent - Mei 2006
Het synthesizergeluid doet denken aan de muziek uit de jaren ’80, een episode uit de geschiedenis van de popmuziek die al enige tijd een revival beleeft. Er past een prettig soort ironie bij deze revival, meer bands die op deze stijl teruggrijpen maken daar gebruik van (denk aan Franz Ferdinand, Kaiser Chiefs). Zo ook Persil: prominente synthesizergeluiden, vette bassen, repeterende motieven en een grote hoeveelheid geluidseffecten en samples. Het is een soort ‘glamrock’-ironie, waarmee het duo zich niet voor één gat laat vangen. De ironische ondertoon van de teksten en de lijzige, soms wat snerende manier van zingen geeft de doorgaans vrolijke liedjes een scherp randje. Het resulteert in een vrolijke, experimentele en zeer dansbare cd met een uitgebalanceerd geluid.
Lees de hele recensie

Planet Trash - Juni 2006
Het ene moment lief en ingetogen, het andere moment knallend met veel lawaai. De luchtige en nonchalante zang van Martine is de enige constante factor op Comfort Noise, maar het is de variatie die de plaat boven het gros van de nieuwe platen uittilt waardoor de plaat een blijvende plek in de platenkast verovert. Wijlen John Peel was al fan en ik ben het nu ook.

Other Reviews

Indiepop - September 2006
I Persil sono una coppia di Amsterdam, bell'incrocio filobritannico tra le istanze pop indipendenti degli anni 80 e quelle trasformate e più rumorose della decade successiva in Albione; il vantaggio temporale acquisito da entrambi i decenni permette loro di evocare tanto il pop energetico degli Sleeper - l'ottima "Light up my life" - quanto leggere coloriture shoegaze condite di elettronica ("Make do and mend") senza che la cosa diventi mai troppo seria. E questa sottigliezza - che è propria del pop nordico almeno quanto di quello britannico - evita a "Comfort Noise" le pesantezze tipiche del revival: è un album riconoscibile, ma mai ripetitivo e attentamente studiato, tanto nei suoni quanto in sovrapposizioni vocali scientemente professionali, che lo allontanano dal lo-fi degli esordi. E possedendo il coraggio di porsi fuori dallo schema bipolare del pop odierno, fatto di ingenuità e candore sixties, si dedica ad una materia pop di stampo classico senza paura di dichiarare le proprie aspirazioni all'intrattentimento: i patterns di basso che dominano "Arkadelphia" sarebbero considerati sconvenienti dalla maggior parte delle popband di oggi, ma la verità è che un brano così raggiante e senza futuro in un contesto indie non si sente da troppo tempo (diciamo dalle Shampoo? Dai Bis?), e lo stesso si può dire di buona parte dell'album, improntato ad una marca di guitarpop solare e diretto, tanto poco preoccupato di durare quanto attento ad assicurarsi la massima resa immediata grazie soprattutto alla cristallina voce di Martine.
Il prezzo da pagare è una certa sterilizzazione del suono, che imprime su un infrangibile tessuto ritmico i medesimi ingredienti base in ordine alternato: le chitarre affilate dei Bis, elettronica di stampo morbido accompagnata da melodie in punta di tasto, un invariabile crescendo, un refrain volitivo. Ma che i Persil non debbano dire nulla di nuovo sta nelle regole del gioco.
Piuttosto, quando i due provano ad alzare la testa ne viene fuori un interessante pastrocchio come "Don't you worry", come se gli Shop Assistants fossero finiti a ballare in un club dark anni 80. Ecco, spesso il disco dei Persil sembra un ibrido tra due mondi - il C86 e la sua controparte politicamente scorretta della decade successiva - impossibili da coniugare, ma dei quali evidentemente conosce bene tutti gli anfratti.

Death Disco - Juli 2006
Betrachtet man auf ihrer Web-Site die Liste der Live-Gigs (UK, USA, NL (logisch!)) und der Acts deren Support sie waren, ist es bei der Reputation mehr als verwunderlich, dass Persil bisher nur einen Deutschland Gig hatten. Hört man sich ihr neuestes Album Comfort Noise an, wird dieser Umstand völlig unverständlich. Persil schreiben bei ihrer Musik die Wörter SONG und POP ganz groß und in seinen besten Momenten ist das Album wie geschaffen als Begleiter und guter Freund für diesen Sommer. Der Silberling macht sich sicher super beim Grillen oder am Badesee, aber man kann natürlich auch gut dazu feiern und tanzen.
Die Beiden – Sie: Gesang und Electronics. Er: Gitarre und Electronics – spielen wunderbar melodischen Indie-Pop, der gelegentlich an Liz Phair erinnert, als diese musikalisch noch was zu sagen hatte, nachzuhören z.B. im Opener Light Of My Life, und entfernt an abgespeckte My Bloody Valentine. Was dessen ungeachtet überwiegt sind federleichte Arrangements und Refrains die im Kopf hängen bleiben. Sehr schöne Platte, die gefällt auch deiner Freundin oder deinem Freund. Persil sollten deshalb gewiss auch in der Lage sein, bei uns ihr begeistertes Publikum zu finden, verdient hätten sie es allemal!! Los, Booker traut Euch.